مامانی جون! سلام

دلم برای شما تنگ شده، خیلی نگرانتون بودیم.خدا رو شکر که عملتون با موفقیت تمام شد. روز عمل شما من در حرم امام رضا (ع) بودم. خبر که رسی برای عمل رفتین بی اختیار این اشکهای من بود که سرازیر می شد. دست خودم نبود. دائم برای شما دعا می کردمو تو حرم جایی رو قبلا می شناختم که موبایل آنتن می داد. رفتم اونجا و مدام منتظر خبر از طرف شما بودم.

خدا رو شکر که به خوبی عمل تموم شد. می دونم بعد از عمل خیلی درد کشیدید. به قول خودتون شکنجه گرها (فیزیوتراپ ها) می اومدن و شما روشکنجه می دادند. اما لازم بود. شما خیلی سختی کشیدید ولی حداقل دخترهاتون کنارتون بودند اما یکی دیگه هم اینجا با شما درد می کشید در حالی که دخترهاش کنارش نبودن.

شما که رفتید آقا جان هم بیمار شدند. از یه سرماخوردگی شروع شد و ذات الریه شد. آخر هم کارشون به بیمارستان کشیده شد. وقتی برای ملاقات رفتم بیمارستان و از من خواستند کنارشون بنشینم هنوز نمی فهمیدم چه شده است، اما وقتی سر صحبت باز شد؛ اشکهای یک مرد مرا به خود آورد. تنهایی را با تمام وجود در کلمات و چهره شان می دیدم. کلمات با بغضهایی که به زور فروبرده می شد بیرون می آمد. خیلی ناراحت شدم. اما نمی توانستم کلامی به زبان بیاورم.

مامانی! احساسم به من می گفت این مرد همسرش را می خواهد و در نبود او حداقل دخترانش را تا بتواند اندکی از بار غم خود بکاهد.

مامانی! می دونید چی فهمیدم؟ فهمیدم که چرا ستون یک خانه زن است. اگر زن نباشد چگونه مرد از پا درمی آید! چرا آمار مرگ و میر در مردانی که همسرانشان فوت کرده اند چند برابر آمار زنانی است که مردانشان فوت می کند.انگار نقش زن در حیات مرد خیلی مهم است. انگار معنای لتسکنوا الیها را در اینجا باید یافت. شاید رد ظاهر مردان قویترند اما این روح زنان است که آنان را در سختی های زندگی مقاوم تر از مردان ساخته است. بی دلیل خداوند این گوهر آسمانی؛ اشک؛ را به زن هدیه نداده است.

من خوشحالم که یک زنم.

مطلب را به بالاترين بفرستيد: