باز هم مامانی!

این شعر از مامانی من هست.(مامانی همون مامان مامانم هستند و ذاتا اهل فرهنگ و شعر هستند. این خوش ذوقی را از پدربزرگشان به ارث برده اند):

زاده ام البنین، جانم فدایت

از تو می خواهم شفا، نزد خدایت

با لب خشکیده نزد آب رفتی

لب نکردی تر، ولیکن آب بردی

چون سکینه گاه خیمه منتظر بود

تا عمو آید، عموی بــاوفایــــی!

دشمن غدار زد تیری به رویت

سرورت آقا حسین آمد به سویت

بازویت از تن جدا بنموده دشمن

من فدای بازوی از تن جـــــدایت

در کنار علقمه افتاده بــــــــودی

مشک آبت را کجا بنهاده بودی

زین بلا پشت برادر شد شکسته

چاره اش بیچاره شد، قلبش شکسته

ای علمدار حسین، جانم فدایت

آرزو دارم تــــــــو را یک دم نـگــــــاهت

زاده ام البنین رویی به ما کن

از خدا خواهم شـفـــا، دردم دوا کــن

تو علمدار حسین بودی ولیکن

نور چشم حیـــدر و شــــیرخدایــــی

هم شهامت،هم شجاعت، هم رشادت

داشتی،حقا که پور مرتضـــــــــــــــــــایی

فاطمه باشد زتو خشنود فردای قیامت

آرزو دارند مردان خدا جا و مقامـــت